De kwestie Erik Pieters

erik-pieters-stoke-city-match-action_3386371

Als de nieuwe bondscoach van het Nederlands elftal was het toch even afwachten voor welke spelers Dick Advocaat zou gaan kiezen in zijn derde ambtstermijn als eindverantwoordelijke voor Oranje. Vrijdag 25 augustus maakte hij de definitieve selectie bekend en de aanwezigheid van spits Robin van Persie was misschien wel de opvallendste keuze te noemen. Volgens anderen was het dan weer vreemd dat Advocaat achterin koos voor Karim Rekik en Nathan Aké en Erik Pieters thuisliet. Pieters, al sinds het seizoen 2013/14 de vaste linksachter van Stoke City, lijkt al jaren over het hoofd gezien te worden en iedere keer dat hij niet geselecteerd wordt, steekt zich een vast riedeltje af. Pieters snapt niet dat hij wederom buiten de boot valt, ondanks zijn stabiele prestaties in de fysiek sterkste competitie ter wereld. Ons aan het hoofd krabbend waarom Pieters genegeerd wordt door Advocaat deden we een greep naar de statistieken, om er voor eens en altijd achter te komen waarom de 29-jarige linksback uit Tiel geen plek in het Nederlands elftal verdient.

Om tot een goed oordeel te komen over de prestaties van Pieters als verdediger van Stoke City hebben we zijn statistieken vergeleken met de statistieken van de linksbacks van de negentien andere clubs in de Premier League over het vorige seizoen. Het gaat hierbij om de spelers die de meeste wedstrijden voor hun club als linksback actief waren. Zo is in dit overzicht ook James Milner opgenomen, die normaliter op het middenveld speelt maar vorig seizoen door Jürgen Klopp veelvuldig als vleugelback gebruikt werd. Daarbij keken we zowel naar de verdedigende als aanvallende kwaliteiten van de verschillende backs, want slechts verdedigend van waarde zijn is in het huidige voetbal als vleugelverdediger niet meer genoeg. De wedstrijden gespeeld in de competitie zijn bij de vergelijking gebruikt. Echter zijn de andere backs in de Premier League niet afdoende om te verklaren waarom Pieters door Advocaat genegeerd wordt. Daarom zijn de statistieken van de verdedigers die wel opgeroepen zijn door de bondscoach geanalyseerd om tot een allesomvattende conclusie te komen over Pieters’ afwezigheid bij Oranje. Dat overzicht volgt na dat van de Premier League

Pieters in verdedigend opzicht

Wat leren de cijfers ons over Pieters’ manier van verdedigen? Dat hij een ouderwetse linksachter is die sterk in de duels is en over een goede tackle beschikt maar in balbezit soms weifelend optreedt en inaccuraat is. Zo blijkt uit onderstaande overzicht dat Pieters van alle linksbacks opgenomen in de vergelijking vorig seizoen verreweg de meeste tackles inzette, 106 maar liefst. Gemiddeld per wedstrijd waren dat er 2,9. Vergelijk dat met Marcos Alonso van Chelsea (1,8 tackles per wedstrijd), Ben Davies van Tottenham (1,6) en Aleksander Kolarov (1,6) en het verschil is groot te noemen. In de teams die boven Stoke City eindigden vorig seizoen ondernamen alleen Milner (2,6), Nacho Monreal (2,5) en Christian Fuchs (2,7) net als Pieters gemiddeld meer dan twee tackles per wedstrijd. Pieters mag dus graag een tackle inzetten en in essentie hoeft dat geen probleem zijn, zolang deze maar rendement heeft. Op dat vlak scoort de ex-PSV’er goed. Van alle tackles die hij uitvoerde had 76% endement, alleen Fuchs (82%), Craig Dawson van West Bromwich (79%), Fàbio van Middlesbrough (78%) en Joel Ward van Crystal Palace (76%) scoorden hoger of gelijk aan dat van Pieters.

2017-08-28

Pieters pakte vorig seizoen in 36 wedstrijden slechts vier gele kaarten waarmee hij een van de meest gedisciplineerde linksbacks in de Premier League is. Zeker als we het vergelijken met José Holebas van Watford (veertien gele prenten), Fuchs (tien), Dawson (tien) en Fábio (acht), terwijl die laatste slechts in 24 wedstrijden in actie kwam. Pieters maakt zelden een grote overtreding maar grossiert echter in kleine overtredingen. Van alle linksbacks maakte hij er zestig over het hele seizoen gemeten, alleen Dawson komt daar met 53 enigszins in de buurt. Pieters maakt dan ook gemiddeld per wedstrijd de meeste overtredingen (1,6), terwijl bijvoorbeeld Daley Blind er maar 0,6 per wedstrijd maakt en Patrick van Aanholt, die weleens als wild en onbehouwen getypeerd wordt, er ook maar 0,7 per wedstrijd maakt. Pieters begaat veel duw- en trekfouten, overtredingen die zelden bestraft worden met een gele kaart.

De verdedigende kwaliteit van Pieters die het meeste opvalt, is zijn duelkracht. In de Premier League, nog steeds fysiek de zwaarste competitie, wint Pieters zestig procent van zijn persoonlijke duels. Hij schuwt het duel dan ook niet. Gemiddeld vecht hij er per wedstrijd elf uit, terwijl de meeste andere linksbacks de tien duels niet halen. Blind vecht er bijvoorbeeld maar 6,7 gemiddeld per wedstrijd uit en de kleine Andrew Robertson, die in de zomer Hull voor Liverpool verruilde, ging vorig seizoen per wedstrijd gemiddeld 3,5 duels aan. Absolute meester in de persoonlijke duels onder de linksbacks is Kolarov, die 65% van de zijne won. Ook Blind (61%), Ward (60%) en Angel Rangel van Swansea (60%) scoren goed op dit onderdeel.

Pieters in aanvallend opzicht

In verdedigend opzicht kan Pieters zich meten met de betere linksbacks in de Premier League maar hoe zit dat in aanvallend opzicht? Het blijkt dat Pieters hierin geregeld steken laat vallen. Het aanvallende gedeelte is ook niet iets waar men bij Stoke veel van verwacht als het om haar backs gaat. In de 4-4-2 dan wel 4-2-3-1 formatie van het afgelopen seizoen werd er erg direct gespeeld met veel lange ballen naar de spits of door combinaties via het as van het veld. Pieters werd weinig in de opbouw gebruikt. Per wedstrijd verstuurde hij 37 passes, terwijl Milner (60) en Kolarov (64) veel meer aan bod kwamen, wat te wijten is aan de spelopvattingen van Klopp en Pep Guardiola, die met hun teams vaak op balbezit spelen en met een verzorgde opbouw tot kansen proberen te komen. Als Pieters echter de bal krijgt, is hij er erg slordig mee. Een nauwkeurigheid van 75,8% haalde hij vorig seizoen uit zijn passes, op zeven andere linksbacks na het laagste in de Premier League. Pieters gaf in totaal 109 voorzetten, gemiddeld 3,3 per wedstrijd waarmee hij iets boven het gemiddelde van alle linksbacks bij elkaar scoort (3,27) maar zijn nauwkeurigheid liet met twintig aangekomen voorzetten (18%) ver te wensen over. Uiteindelijk gaf hij één assist vorig seizoen en creëerde hij slechts een enkele andere grote kans. Marcos Alonso was met zes doelpunten en vier assists wel belangrijk voor zijn club in aanvallend opzicht, maar daarbij moeten we wel optekenen dat de Spaanse back bij Chelsea meer ruimte krijgt om op te komen dan Pieters bij Stoke.

2017-08-28-1

Pieters koos vorig seizoen 150 keer voor de lange bal en daarvan kwamen er 48 aan, een succesgehalte van 32%, wat onder het gemiddelde van 39,9 procent ligt. Daarmee kunnen we concluderen dat Pieters niet over een goede lange pass beschikt, maar bij PSV en FC Utrecht was dat al duidelijk en daarop zal Stoke hem destijds niet gehaald hebben. Waarschijnlijk ook niet om zijn schotkwaliteiten. Pieters lijkt dit ook van zichzelf te weten want hij ondernam vorig seizoen slechts twaalf keer een doelpoging, wat ook weer onder het gemiddelde van alle linksbacks bij elkaar ligt (18,3).

In vergelijking met de geselecteerden

Uit de vergelijking met de andere linksbacks uit de Premier League blijkt dat Pieters zich in verdedigend opzicht met de betere kan meten maar dat hij aanvallend niet tot de beste behoort. Hoe zit het echter met de verdedigers die wel door Advocaat opgeroepen zijn? Het is zo dat zij vorig seizoen in vier verschillende competities uitkwamen (Mathijs de Ligt, Kenny Tete en Joël Veltman in de Eredivisie, Wesley Hoedt en Stefan de Vrij in de Serie A, Karim Rekik in de Ligue 1 en Blind, Pieters en Nathan Aké in de Premier League) maar uit de cijfers kunnen we genoeg opmaken om een goede vergelijking op papier te zetten.

Pieters’ concurrentie voor de linksbackpositie bestaat uit Blind en Aké, terwijl Advocaat voor De Ligt, Hoedt, De Vrij en Rekik in het centrum kiest en voor Tete en Veltman op de rechtsbackpositie. Dat betekent naar alle waarschijnlijkheid dat hij met vier verdedigers tegen Frankrijk en Bulgarije zal beginnen. In verdedigend opzicht kunnen de meeste van hen betere cijfers overleggen dan Pieters. Zo heeft Aké minder tackles per wedstrijd nodig, maakt hij veel minder overtredingen (0,3 per wedstrijd tegenover de 1,6 van Pieters), zijn zijn tackles ook iets nauwkeuriger (77 om 76%), pakt hij minder kaarten (1 om 4) en is hij sterker in de duels (64 om 60%) en kan ook Blind op veel vlakken betere cijfers overleggen dan Pieters. Alleen Veltman scoort op enkele vlakken een stuk slechter dan Pieters. Zo tackelt de Ajacied veel vaker dan Pieters (5,8 per wedstrijd om 2,9), pakt hij meer kaarten en is hij slapper in de duels. Ook de Ligt laat zien dat hij het tackelen nog niet goed onder de knie heeft, want maar 52% van de slidings die hij inzette was nauwkeurig. De Ligt en Veltman zijn echter respectievelijk rechtercentrale verdediger en rechtsachter en vormen dus geen concurrentie van Pieters.

2017-08-28-2

Is het een optie dat Pieters opgesteld wordt als linkercentrale verdediger? Op het eerste gezicht niet. Daarvoor zijn zijn opbouwende kwaliteiten in vergelijking met Hoedt en Rekik slecht te noemen. Hoedt en Rekik hebben allebei een betere pass in de benen. Zo is hun nauwkeurigheid over het algemeen veel hoger (Hoedt 87,2%, Rekik 89%, terwijl Pieters slechts 75,8% scoort) en komen hun diepteballen ook veel vaker aan. Hoedt gaf het afgelopen seizoen in 23 wedstrijden 227 lange passes waarvan er 154 aankwamen, een slagingspercentage van 68% en Rekik scoort zelfs met 71% hoger dan dat, al speelde hij wel slechts tien competitiewedstrijden.

De vier concurrenten van Pieters (Aké, Blind, Hoedt, Rekik) hebben allemaal over het algemeen betere cijfers dan Pieters. Het argument dat Pieters in tegenstelling tot de concurrentie bij Oranje wel in bijna alle competitiewedstrijden meedeed, lijkt voor Advocaat niet mee te tellen. In tegenstelling tot zijn voorganger Danny Blind, die wel dit argument meetelde in zijn selectie, lijkt Advocaat vooral te kijken naar wat een speler in de wedstrijden die hij meespeelt aan kwaliteiten aan de dag legt i.p.v. dat de speler zoveel mogelijk wedstrijden meedoet. Of je dan tien of dertig wedstrijden meedoet is dan ineens niet meer zo belangrijk.

Pieters zal zich vooral in aanvallend opzicht moeten gaan laten gelden voor Stoke wil hij bij Advocaat in de picture komen. Omdat zijn concurrenten allemaal jonger zijn is het dit seizoen nu of nooit voor Pieters, nu hij op zijn 29e op de toppen van zijn kunnen is. Wat dat betreft is het interessant dat Mark Hughes, zijn trainer bij Stoke, gekozen heeft voor een 3-5-2 opstelling, waarbij Pieters als back wat verder opgeschoven is op het veld. Nu hij met drie centrale verdedigers in zijn rug speelt moet hij meer ruimte gaan krijgen om als back aan de linkerkant op te komen. Advocaat houdt Pieters heus wel in de gaten, het is nu aan Pieters om te laten zien dat hij recht heeft op een plek in Oranje.

 

 

Geschreven door Max van der Gulik

Max noemt zichzelf een voetbalromanticus dan wel voetbalestheticus. Schrijft graag historisch getinte artikelen, als ook analyses van het hedendaagse voetbal. Max is geen fan van een club en raadt dat iedereen van harte aan. Na zijn pensioen heeft hij het voornemen om boeken te gaan schrijven, je moet wat hè.