Marcelino: de salvador van Valencia?

40b432ac00000578-0-image-a-63_1495554023961

In de voorbeschouwingen over La Liga worden steevast drie teams genoemd als het om de topclubs in de competitie gaat. Real Madrid, Barcelona en Atlético Madrid laten al jaren zowel in de nationale competitie als in Europa zien dat ze tot de elite van het continent behoren. Niet zo heel lang geleden werd ook in dat rijtje Valencia genoemd maar de club uit de sinaasappelstad heeft de laatste seizoenen louter rampspoed gekend. Trainerswisselingen, een groot spelersverloop en ook perikelen op bestuursniveau hebben veel van het imago van de club schade berokkent.

Voorafgaand aan dit seizoen werd de Spanjaard Marcelino García Toral aangesteld om de club uit het sportieve slop te trekken. De oefenmeester wordt in eigen land beschouwd als een vakman, vooral doordat hij Villarreal in het seizoen 2015-16 naar een knappe vierde plek en de halve finale in de Europa League leidde met een aanvallende spelopvatting en flitsend countervoetbal. Afgelopen vrijdag zag de coach zijn vuurdoop voor Valencia tegen UD Las Palmas, de club van de Canarische Eilanden die nu voor het derde seizoen op rij in La Liga speelt. De wedstrijd werd met 1-0 gewonnen door een goal van Zaza, geholpen door de rode kaart in de eerste helft voor de Kroaat Alen Halilovic. Een goede start dus voor Marcelino, maar voordat we zijn aanstelling verder analyseren is een beschrijving van de teloorgang van Valencia op zijn plaats.

Twee opeenvolgende finales

Het Valencia van voor en vlak na de eeuwwisseling was een team waar menig fan van de club met weemoed aan terug mag denken. Niet alleen werd de club in het seizoen 2001-02 en 2003-04 landskampioen, ook won het in 1999 de Copa del Rey en de Spaanse Supercup en in 2004 de UEFA Cup. De kers op de taart waren de twee Champions League-finales die club afwerkte, in 2000 tegen landgenoot Real Madrid en in 2001 tegen Bayern München. Met o.a. Santiago Cañizares op doel, Maurico Pellegrino in het hart van de verdediging, Gaizka Mendieta en Kily González op de flanken en Miguel Angulo in de spits kon Valencia beschikken over spelers van een niveau dat vandaag de dag in Mestalla niet meer rondloopt. Een jaar later had de club zich verder versterkt met Roberto Ayala, Amadeo Carboni, Rubén Baraja en de onvolprezen Pablo Aimar, de Argentijnse spelmaker die in Lionel Messi een groot bewonderaar had.

1482229268_886164_1482231310_sumario_normal

Beide finales gingen helaas voor de club verloren maar Valencia had naam voor zichzelf gemaakt als een van de grote clubs in Europa. In 2004 was er wel succes in de vorm van de UEFA Cup en dat jaar werd ook vooralsnog de laatste landstitel gewonnen. De club zakte echter in het seizoen 2004-05 weg naar de zevende plek maar deed het seizoen daarna weer mee voor de landstitel, eindigend op een derde plek op een punt van Real Madrid en twaalf van Barcelona. Pas in 2009-10 zou de club weer op de derde plek eindigen, daartussenin werd respectievelijk een vierde, tiende en zesde plek behaald. De club had een korte opleving van 2010 t/m 2012, toen er drie derde plekken op rij in de competitie werden behaald, maar het verschil met Barcelona en Real Madrid was immens. In 2009-10 bedroeg het verschil 25 punten, in 2010-11 21 en in 2011-12 zelfs dertig (!) punten. De seizoenen daarna zag Valencia Atlético Madrid, Sevilla en ook Villarreal langszij komen en na de twaalfde plek van afgelopen seizoen (en drie trainerswisselingen) moest het roer om.

De eerste tekenen van Marcelino’s filosofie

Marcelino werd al op 11 mei benoemd tot hoofdtrainer van Valencia en nam het over van Salvador González Voro. De club deed goede zaken op de transfermarkt. Spits Simone Zaza werd overgenomen van Juventus, nadat hij vorig seizoen op huurbasis al voor Valencia gespeeld had. Daarnaast werd Gabriel Paulista overgenomen van Arsenal en werd in Jeison Murillo een tweede centrumverdediger gehuurd, de Colombiaan komt over van Inter Milan. Daarnaast wist Valencia João Cancela tot nog toe te behouden, de talentvolle back uit Portugal werd uitvoerig in verband gebracht met Barcelona maar heeft de overstap nog niet gemaakt. Mathew Ryan, Enzo Pérez, Álvaro Negredo en Pablo Piatti vertrokken wel en ook keeper Diego Alves, die jarenlang onder de lat van Valencia stond, keerde terug naar Brazilië. Zijn plek onder de lat wordt nu ingevuld door Neto, een landgenoot die net als Zaza overkwam van Juventus.

In de eerste wedstrijd kwamen Paulista en Murillo nog niet in actie, maar Zaza nam zijn plek in de spits weer in en ook Neto maakte zijn debuut onder de lat. Tegen Las Palmas startte Marcelino met zijn elftal in een 4-4-2 formatie en dat is direct al een breuk met het vorige seizoen, toen er in de meeste wedstrijden aangetreden werd in een 4-3-3 formatie. Daarnaast zijn er ook opvallende statistieken op te noemen als we de gewonnen wedstrijd van vrijdagavond tegen Las Palmas en de twee veloren wedstrijden tegen dezelfde club in het vorige seizoen naast elkaar leggen. Valencia verloor vorig seizoen uit met 3-1 en thuis met 4-2 van Las Palmas, duidelijke cijfers. Allereerst is daar het grote verschil in balbezit. Valencia had afgelopen vrijdag maar 47,5% balbezit en liet vooral de eilandclub het spel maken. Vorig jaar echter had het op Las Palmas 62,8% balbezit en in Mestalla 58.3%. Valencia nam vorig seizoen veel meer het heft in eigen handen en probeerde meer het spel te maken. Marcelino verlangt echter van zijn ploeg dat er snel gecounterd kan worden en een voorwaarde daarvoor is dat het vijandelijke doel zo snel mogelijk bereikt wordt. Daar past het langdurig hebben van balbezit niet in. Een tweede statistiek die opvallend is, is het aantal dribbels dat ondernomen werd. Afgelopen vrijdag waren dat er maar vier, maar vorig seizoen ondernam Valencia op Gran Canaria maar liefst twaalf dribbels en in het eigen stadion ook acht dribbels. Het laat zien dat Marcelino liever heeft dat zijn spelers door middel van samenspel tot kansen komen dan dat zijn spelers door een dribbel aan te gaan een kans proberen te creëren. Ondanks de rode kaart van Halilovic koos Marcelino er verder bewust voor Las Palmas het spel te laten maken, want tegen de tijd dat de kaart viel stond Valencia door Zaza al met 1-0 voor.

Het is een tactiek die de coach ook bij Villarreal hanteerde. Hij wist daar van Roberto Soldado en Cédric Bakambu een goed spitsenduo te maken, waarbij Bakambu in de omschakeling met zijn snelheid voor groot gevaar zorgde. Bij Valencia is hier een grote rol voor Cancelo weggelegd. De Portugees stond vorig seizoen in de meeste wedstrijden opgesteld als rechtsback, maar in de 4-4-2 van Marcelino staat hij rechtsmidden, waardoor hij wat dieper op het veld staat en meer energie overhoudt voor de snelle rushes waar hij bekend om staat. Op links lijkt de keuze gevallen op Carlos Soler, kind van de club en samen met José Gayá een goede tandem op die linkerflank. Soler, rechtsbenig, trekt veelvuldig naar binnen om zo ruimte te maken voor de opkomende Gayá, die als een moderne back de gehele flank bestrijkt. De twee spitsen Zaza en Rodrigo moeten bij balverlies zo snel mogelijk druk zetten op de verdediging, iets wat Las Palmas vrijdag meerdere keren in de moeilijkheden bracht.

15031540454103

Achterin lijkt Marcelino het ook aardig op orde te hebben. Met Ezequiel Garay heeft hij een ervaren verdediger en Rúben Vezo is een talent waar nog rek in zit. Daarnaast heeft hij met Aymen Abdennour en de aankopen Murillo en Paulista genoeg keuzes in de verdediging om eventuele blessures op te kunnen vangen. De achilleshiel van de ploeg kan nog weleens het middenveld worden. Captain Daniel Parejo heeft veel ervaring en een uitstekende pass in de voeten maar daarnaast beschikt de club niet over veel andere middenvelders van niveau. Dat zal verklaren waarom de club interesse heeft getoond om Geoffrey Kondogbia op huurbasis over te nemen van Inter, die Valencia zeker een kwaliteitsimpuls zal geven.

Op basis van één wedstrijd kunnen we nog geen conclusies trekken en zolang de transfermarkt open is kan Valencia nog enkele bepalende spelers kwijtraken. Desondanks heeft Marcelino met de 4-4-2 opstelling wat meer zekerheid ingebouwd, iets wat de relatief jonge ploeg goed kan gebruiken. Met het aanwezige materiaal moet de club toch minimaal om Europees voetbal mee kunnen doen en wie weet is dat wel de opstap naar weer een glorierijke periode.

 

 

Geschreven door Max van der Gulik

Max noemt zichzelf een voetbalromanticus dan wel voetbalestheticus. Schrijft graag historisch getinte artikelen, als ook analyses van het hedendaagse voetbal. Max is geen fan van een club en raadt dat iedereen van harte aan. Na zijn pensioen heeft hij het voornemen om boeken te gaan schrijven, je moet wat hè.