Het is nu of nooit voor Arsenal

“Tot het eind meedoen aan de titel en de Europa League winnen. Pas dan is Arsenal terug.”

“We can confirm that the club has agreed a new contract with Arsène Wenger”. Met deze woorden kondigde het officiële Arsenal account de contractverlenging van de hoofdcoach aan. Woorden als ‘happy’, ‘delighted’. Ze zijn te vinden in elke aankondiging van welke versterking of contractverlenging ook. Nu niet, ze ontbreken. Alleszeggend. Drie landstitels, zeven FA Cups, zes Community Shields en twintig Champions League-deelnames staan op het conto van Wenger: het is simpelweg niet genoeg. Dit seizoen eindigde Arsenal vijfde. Voor het eerst sinds ruim twintig jaar geen Champions League, maar Europa League. Hoe is het mogelijk?

Tegenvallende defensie

Met Hector Bellerin, aankoop Shkrodan Mustafi, Laurent Koscielny, Nacho Monreal en doelman Petr Cech hoopte Arsenal eindelijk weer de betrouwbare defensie te hebben die moest denken aan de gouden tijden. Arsenal kreeg echter 44 tegengoals: vijf ploegen deden dat beter. Bellerin is snel, maar komt verdedigend nog tekort tegen de echte buitenspelers. Daarnaast ontbreekt vaak de discipline om verdedigende taken uit te voeren. Hierdoor verwikkelde hij Mustafi in twee-tegen-één situaties bij een counter van de tegenstander. Ondanks dat de Duitser een acceptabel eerste seizoen draaide, moest hij veel ondankbare en onoplosbare situaties zien te redden. Toch bleek hij met zijn lengte, kopkracht en gedisciplineerde mandekking een aanwinst.

Ook Koscielny had profijt van zijn nieuwe kompaan naast hem. Toch kon je al gauw niet meer spreken van een verdediging, zodra de snelle verdediger met zijn fantastische sliding uitviel. Daar kon ook de oerdegelijke back Monreal weinig meer aan doen: de Spanjaard is niet de snelste, waardoor hij dit seizoen regelmatig overklast werd door snelle buitenspelers als Sadio Mané. Daardoor moest Koscielny de situatie oplossen, maar ook dat kon niet altijd goed blijven gaan. Ook back-ups Per Mertesacker, Gabriel, Kieran Gibbs en Rob Holding waren óf geblesseerd óf kregen (in eerste instantie) niet het vertrouwen van Wenger.

kosc

Grote namen vallen tegen

Op het middenveld zat het lang niet altijd mee voor Arsenal. Alleskunner Santi Cazorla raakte al vroeg in het seizoen langdurig geblesseerd en met Granit Xhaka hoopte Arsenal een topaankoop te hebben gedaan. Dat viel tegen. Xhaka staat bekend om zijn schot, precieze lange passes en ook felle tackles. Het waren echter gele en rode kaarten waarmee hij opviel. Met twee doelpunten, twee assists en 71% geslaagde tackles moeten die prestaties beter worden. En dat gebeurde. De laatste wedstrijden was Xhaka één van de besten en dus nog niet afgeschreven.

xhaka

Andere middenvelders als Francis Coquelin, Aaron Ramsey, Oxlade-Chamberlain en zelfs Mesut Özil vielen tegen. Laatstgenoemde kreeg meer kritiek dan ooit. De Duitser gaf slechts negen assists, het jaar daarvoor nog negentien. Los van dat was zijn gebrek aan aanwezigheid een zeer storende factor in het elftal. Bij balverlies was het de schuld van een teamgenoot. Hier en daar een wegwerpgebaar. Het zijn de kleine dingen waar de rest zich aan ergert. In de FA Cup-finale tegen Chelsea leek er een andere Özil te staan. Weinig balverlies, kansen creëren, maar ook bij balverlies vol de tegenstander aanjagen. Iets wat hij eigenlijk altijd zou moeten doen om wekelijks het beste uit zichzelf te halen.

during the UEFA Champions League Group F match between Arsenal FC and Olympiacos FC at the Emirates Stadium on September 29, 2015 in London, United Kingdom.

Afhankelijk

Met 77 doelpunten in de Premier League was Arsenal de op-vier-na best scorende ploeg van Engeland. Veelzeggend. Het fenomeen Alexis Sánchez was met zijn 24 goals en tien assists betrokken bij 44% (!) van de totale productie. Sánchez werkt altijd kei- en keihard, maar wordt overmoedig. Schieten van onmogelijke posities of alleen de bal passen op Özil. Wegwerpgebaren als het niet lukt. Als hij daar aan zou werken, zou die nog beter zijn en maakt dat ook Arsenal als team beter. Desondanks is het duidelijk dat Sánchez op dit moment dé man is waar alles om draait bij The Gunners. De ploeg is simpelweg afhankelijk. Andere aanvallers als Olivier Giroud, Danny Welbeck, Theo Walcott zijn typerend voor wat Arsenal al jaren is: net-niet. Het is nog altijd wachten op de eerste echte topspits sinds Thierry Henry.

sanchez

Ommekeer

Wenger leek het niet meer te weten. Resultaten bleven uit, het spel haperde. Tot die lelijke regenachtige maandagavond in april. Arsenal ging met 3-0 de boot in op Selhurst Park, Crystal Palace-uit. Kansloos. Wenger veranderde zijn 4-2-3-1 systeem naar 3-4-2-1. Drie centrale verdedigers, Bellerin en Monreal (afwisselend met Gibbs en Oxlade-Chamberlain) ondersteunend op het middenveld, Xhaka als blok en Ramsey als de spelverdeler. Özil en Sánchez als creatieve breinen om de diepe spits, Giroud of Welbeck, heen. Succesvol. Tien wedstrijden met dit systeem leverden negen overwinningen op, waaronder een overtuigende FA Cup-winst. Een met perspectief. En nu die zomer nog. Het is dan ook interessant om te zien hoe Wenger komend seizoen zal gaan spelen. Het 4-2-3-1 wat hij al sinds jaar en dag speelt of het wat meer gewaagde 3-4-2-1.

Geen excuses meer

Het is voor Arsenal definitief tijd afscheid te nemen van middelmaat. Spelers als Gabriel, Gibbs, Ramsey, Elneny, Lucas Pérez en Walcott. Met de aankoop van Sead Kolašinac heeft Arsenal al een linksback aangetrokken waar het mee vooruit kan. De ploeg heeft vbehoefte aan een nieuwe ervaren, maar vooral betrouwbare centrale verdediger die kan spelen met ruimte in de rug. Een middenvelder die perfect tussen de linies kan spelen, à la N’Golo Kanté. Wellicht is dat ‘gewoon’ Cazorla, maar het is maar afwachten hoe hij op zijn 32e terugkeert van zijn zware blessure. En dan die voorhoede. Dringend behoefte aan een echte vleugelspeler en spits die garant staat voor 20+ goals. Natuurlijk, Arsenal is nu het Europa League speelt niet de aantrekkelijkste club om voor te kiezen. Maar toch: borst vooruit en ga vol voor spitsen van het kaliber Pierre-Emerick Aubameyang en Alexandre Lacazette. Een categorie lager mag geen optie meer zijn. En behoud Mesut Özil en Alexis Sánchez, ten koste van alles. Pas dan laat je zien iets te willen, iets te ambiëren.

wenger

Elk jaar hetzelfde en zelfs toenemende chagrijn in het rode deel van Londen. De club is verdeeld. #Wengerin of #Wengerout. Jarenlang kon de club zich verschuilen achter minder financiële daadkracht door de miljardeninvesteringen in het Emirates Stadium. De tijden van excuses zijn nu voorbij. Met ingang van deze zomer moest een nieuw tijdperk beginnen: het contract van Wenger liep af. Het leek afgelopen. Eigenaren en aandeelhouders Stan Kroenke, Ivan Gazidis en Alisher Usmanov besloten echter anders: #Wengerin. Two more years. Laat het nu maar zien dan. Tot het eind meedoen aan de titel en de Europa League winnen. Pas dan is Arsenal terug en worden supporters weer die eenheid die het op het voormalige Highbury wel was. Juist nu moet het laten zien een topclub te zijn en willen blijven.

Geschreven door Daniel van Bokhoven

Daniel, student Journalistiek, houdt van schrijven en analyseren, maar nog veel meer van voetbal. Liefhebber van historische clubs, tientallen competities en passie op en langs het veld.