VA On Tour: Manchester City

Onder voetballiefhebbers is het een onderschat verzonnen spreekwoord, maar dat maakt het absoluut niet minder waar. Je kan een man wel uit het land van voetbal halen, maar je kan voetbal nooit uit de man halen. Gelukkig hoeft dat ook niet, want overal ter wereld wordt het spelletje beoefend en overal ter wereld is het bezoeken van een voetbalwedstrijd een unieke ervaring. De redacteurs van Voetbal-Analyse graven regelmatig in hun geheugen en beoordelen het bezoeken van een wedstrijd van een buitenlandse club. In deze editie: Manchester City.

20170121_172707

Wedstrijdgegevens:

Wedstrijd: Manchester City – Tottenham Hotspur (2-2)

Competitie: Premier League (Engeland)

Datum: 21 januari 2017

Stadion (capaciteit): Etihad Stadium (55000)

Een grauwere stad dan Manchester ga je niet snel vinden. In het noorden van Engeland ligt een stad die voor eeuwig getekend is door het verleden. In de Industriële Revolutie bloeide Manchester op als een van ‘s werelds belangrijkste textielsteden, maar nadat die snelle opkomst stagneerde en de omgeving steeds minder afhankelijk werd van wat de plaats te produceren had, viel Engelands zevende stad in verval. Tot overmaat van ramp bracht de Manchester Blitz – hevige bombardementen van onder andere de binnenstad in de Tweede Wereldoorlog – enorme verwoestingen aan duizenden huizen en gebouwen in de stad. Ook het oude Old Trafford, het stadion van Manchester United, kwam niet onbeschadigd uit de oorlog. Wat overbleef was een door lelijkheid gegruwelde stad, waar pogingen tot modernisatie niet meer dan een onbewoond eiland in een vervuilde zee blijken. Uit onderzoek uit 2013 blijkt dat in de regio Greater Manchester – de stad en omstreken – liefst zeshonderdduizend van de 2,8 miljoen inwoners in ‘extreme armoede’ leven.

De ironie wil dat juist in deze stad twee immense, prachtige voetbalstadions liggen. Juist hier proberen Manchester City en Manchester United zich elk jaar tot de beste van Engeland en Europa te kronen. Hun middel naar succes, is wat veel mensen in de arbeidersstad graag zouden hebben: heel. veel. geld. Recent onderzoek van Deloitte vertelde dat geen enkele club ter wereld vorig seizoen meer omzet dan Manchester United gedraaid heeft: een kleine 689 miljoen euro. Manchester City mag met 524 miljoen euro aan inkomsten echter ook niet klagen.

Vooral de gebeurtenissen in het ‘blauwe’ gedeelte van Manchester zijn het laatste decennium ingrijpend. Manchester City werd in 2008 overgenomen door de Abu Dhabi United Group en werkte zich sindsdien op van middenmoter tot titelkandidaat in de Premier League. In 2012 en 2014 werden The Citizens zelfs kampioen.  De bijbehorende rekening is echter prijzig: alleen aan het aantrekken van nieuwe spelers gaf eigenaar Mansour bin Zayed Al Nahyan al 1,2 miljard euro uit. Ondertussen kostte een superluxe jeugdcomplex de club – omgerekend met de huidige wisselkoersen – 230 miljoen euro.

Het contrast tussen rijk en arm maakt Manchester City een hele interessante club om te bezoeken. Aan de ene kant bevindt u zich in een prachtige voetbaltempel, met een biljartlaken als grasmat en meer business seats dan je ooit voor mogelijk had gehouden. Op het veld staan spelers die voor 40, 50 of zelfs 75 miljoen gekocht zijn en een manager die 25 miljoen op jaarbasis krijgt om er een geheel van te maken. Tegen Tottenham Hotspur – ook een club met aardig wat centjes in zijn achterzak – leverde dat een sensationeel voetbalgevecht op met een waanzinnig hoog tempo.

Aan de andere kant wordt u omringd door supporters, die een jaar lang ploeteren in de arbeid om uiteindelijk met moeite een seizoenkaart voor hen en hun zoontjes te kunnen betalen. Mensen voor wie Manchester City levenspassie nummer één is. U zit tussen supporters die geloven dat januari het perfecte moment is om een korte broek te dragen, fans die zo hard kunnen schreeuwen dat u na tien minuten ooreuthanasie wil aanvragen en toeschouwers die in elke zin met meerdere facks, fucks, focks en fecks de overige woorden willen benadrukken. U waant zich midden in het Engelse voetbal.

Door de koopwoede sinds 2008 heeft Manchester City de reputatie een steeds ‘neppere’ club te zijn. Gecreëerd en gedreven door geld. Een wedstrijdbezoek geeft echter een totaal ander idee. Natuurlijk overklassen clubs als West Ham United en Liverpool The Citizens op kwaliteit en kwantiteit van gezang, maar de rauwe Engelse passie is juist bij Manchester City voelbaar.  De club was jarenlang verstopt in de krotten van het Engelse voetbal en werd daarmee, in vergelijking met het succesvolle United, dé arbeidersclub van Manchester. De fans bewaken die clubcultuur als waakhonden. City kan dan wel getransformeerd zijn tot een Europese topclub, de ware aard van de club mag niet worden vergeten.

De wedstrijd zelf begon wat mat, want beide clubs durfden door de spanning op de ranglijst – beide clubs stonden toen en staan nog steeds heel dicht bij elkaar – weinig risico te nemen. Toen in de tweede helft Leroy Sané de thuisploeg met wat geluk op voorsprong zette, brandde de wedstrijd los.  De bezoekers uit Londen gingen wat aanvallender spelen, het tempo van de wedstrijd ging drieëntwintig niveaus omhoog en het combinatiespel van beide clubs werd mooier en verzorgder. Het bleek een voorschot op een enorm spannende slotfase. Nadat Tottenham Hotspur in de 77ste minuut de 2-2 maakte, werd er wonder boven wonder echter niet meer gescoord.

Manchester City – Tottenham Hotspur had alles wat een Engels wedstrijdbezoek zo’n speciale belevenis maakt. De combinatie van het prachtige stadion, de verrassend gepassioneerde fans en het hoge niveau van de wedstrijd vind je op niet veel andere plaatsen ter wereld. Manchester City krijgt daardoor de volle pond bij de beoordeling: vijf sterren.

Beoordeling: 5/5

Geschreven door Nick de Jager

Tegenpool van de voetbalromanticus en prediker van realisme. Geniet net zoveel van een tackle als van een omhaal, maar ziet toch liever een 3-3 dan een 0-0.